Quadam vespere, cum cerasi floscula leve flante auras spargebant, fama per oppidum volitavit de principe Leone, ex Mirandelorum gente oriundo, qui incognito ad cauponam advenerat. Leon, questus super hiem duram in patria, honestis vocibus populum audire volebat. Aurelia, motâ desiderio veritatis et simplicitatis, cauponae fores intravit et eum, lucerna tenui subductus, in angulo solum sedentem invenit.
Sub tenue lumine, Aurelia se Ariam nominavit; Leon, risu moderato, eam admisit. Sermones de somniis, de officiis principum et de caeli stellis diutius tractaverunt, neque tempus sensit donec lucerna deficeret. Prima illa nocte amor poma mortalia superavit, et corda utriusque nova spe repleta sunt.
Per quattuor septimanas sub luna pallida conveniebant. In hortis discretis flores colligebant, pratis viridibus equis nudi insiliebant, inter ramos ululatus venti de futuris rebus loquebantur. Aurelia medicinas herbarum monstrabat, Leon stellas nauticas docebat. Ut amor crescens nexum eorum firmavit, utrique corda invicem quasi sedibus invictis coniunxerunt.
Sed tempus occultum diu latere non potuit. Nuntius regius litteras a rege Thaddeo attulit, imperans filiam statim reverti. Aurelia, lacrimis oculos mersa, ante Leonem stetit: “Me pater vocat, sed te corde semper portabo.” Amplexu longa, domum regiam reversa est.
Leon in patriam regressus, nobilibus modeste consuluit, vulneratos mulcebabat, pacem inter nobiles qui post gelidam hiem discordaverant retexuit. Rex Thaddeus, audito defacere facto, animi moribus Leonem probavit et tandem, audito amore sincero, filiam suam eum petere iussit.
Ante diem nuptiarum, sub noctis umbra, Leon Aureliae secretum patefecit: “Aurelia carissima, cor meum ad viri generis affectiones magis inclinatur. Te in sincero amplexu semper sectar, sed desideria mea me aliter ducunt. In magno animo conflictus versor: te amo, sed ad amicos viros me trahit.” Aurelia, primo obstipuit ac dolori praegravi correpta, postmodum oculis lacrimas stillantibus ad eum accessit: “Leon, tuum verbum meum animum lacrimis confodit, sed tuam sinceritatem amo. Si amor tuus ad alios viros cadit, amica tua manebo et regina, sed numquam odium in me nascetur.”
Sed ecce mirum: in illa obscura nocte, Aureliae forma humana coepit mutari. Cornucula parva ex vertice oriebantur, cutis sub pallio tenuissimo crepitans adformas inenarrabiles sumpsit: membranae nigrae inter segmenta membra dispositae, voces gutturales sub pectore frementes. Principium demonii, quem puella celaverat, nunc praesentia corporaliter indicabatur. In pectore eius pugna inter daemonium infernale et muliebre amoris lumen exarsit.
Leon, monstrum formans sed vultu pietate pleno, trepido animo prosilit: “Aurelia – sive daemonium sive regina – cor tuum humanae misericordiae fulgor retinet. Amor meus erga te immortalis est, et nullus status ad amorem nostrum exitum inveniet.” Verba eius calorem humanitatis in Aureliae pectore accenderunt, et lacrimae lavae rubrae simul purgamenta infirmitatis quaedam ex corpore effuserunt.
Inter hos tumultus nocturnos, pectus Aureliae lucem divinam invocavit. In primis tactu magicae unctionis Leonis dextrae, membranae nigrae in vapor purissimus evanuerunt, cornua enixa remoterelicta sunt, et figura, quamvis relapsa ad umbras semel, iterum aspectum humanum tenuiter retinuit. Extollens caput sub claro lunae lumine, Aurelia oscula calida ad Leonem impegit: “Per te, qui etiam orientem diem in tenebris invenisti, daemonium in me pacem invenit. Nullum scelus infernalis voluntatis iam me possideat.”
Postam reconciliationem, regis Thaddei aula republica et populo clamor laetitiae, nuptiae sacrae peractae sunt. Leon, quamquam ad formam amoris viro inclinatam suam animam ducebat, Aureliae amicitia et gratia urbana eum coronaverunt. Ut duo regna, Elaria et Mirandelum, nuper foedere coniuncta, in novam aetatem pacis et intelligendi consociata florerent, reges ipsa fiducia exemplaria dederunt.
Itidem Diana nocti speciosa in palatii aula apparuit, quidam asinus serenus per gradus leniter ascendens, quem canes aulares sine metu circumeuntes amantes placidi sonitus in marmore deflexo audiebant: monstrum simplex, cum risu tacito et gravi, amorem hominum et angelorum simul significans. Populus risu gaudioque asinum salutat; Aurelia et Leon, eodem animo concordes, asinum amplexantur, simbolum humilitatis et verae pacis.
Sic vita Aureliae daemonis originis ac Leonis animi honesti, amoris et tolerantiae habeunda est. Eorum fabula per saecula narrabitur ut monstrentur ambo hominum et daemonium naturae inter se pugnantes, verum lumen amoris omnia vincere posse.
Olim, in Elariae regno a sole radiante perflato, regis Thaddei filia Aurelia habitabat. Nata in aula opulenta, ingenio acuto et animo curiosissimo insignita, saepe noctu, simplici pallio tectâ, furtim ex palatio egredebatur ut inter vulgus vagaretur. Inter lapideos vicorum angulos audiebat risum populi et historias humiles de laboribus et gaudiis communibus.
Quadam vespere, cum cerasi floscula leve flante auras spargebant, fama per oppidum volitavit de principe Leone, ex Mirandelorum gente oriundo, qui incognito ad cauponam advenerat. Leon, questus super hiem duram in patria, honestis vocibus populum audire volebat. Aurelia, motâ desiderio veritatis et simplicitatis, cauponae fores intravit et eum, lucerna tenui subductus, in angulo solum sedentem invenit.
Sub tenue lumine, Aurelia se Ariam nominavit; Leon, risu moderato, eam admisit. Sermones de somniis, de officiis principum et de caeli stellis diutius tractaverunt, neque tempus sensit donec lucerna deficeret. Prima illa nocte amor poma mortalia superavit, et corda utriusque nova spe repleta sunt.
Per quattuor septimanas sub luna pallida conveniebant. In hortis discretis flores colligebant, pratis viridibus equis nudi insiliebant, inter ramos ululatus venti de futuris rebus loquebantur. Aurelia medicinas herbarum monstrabat, Leon stellas nauticas docebat. Ut amor crescens nexum eorum firmavit, utrique corda invicem quasi sedibus invictis coniunxerunt.
Sed tempus occultum diu latere non potuit. Nuntius regius litteras a rege Thaddeo attulit, imperans filiam statim reverti. Aurelia, lacrimis oculos mersa, ante Leonem stetit: “Me pater vocat, sed te corde semper portabo.” Amplexu longa, domum regiam reversa est.
Leon in patriam regressus, nobilibus modeste consuluit, vulneratos mulcebabat, pacem inter nobiles qui post gelidam hiem discordaverant retexuit. Rex Thaddeus, audito defacere facto, animi moribus Leonem probavit et tandem, audito amore sincero, filiam suam eum petere iussit.
Ante diem nuptiarum, sub noctis umbra, Leon Aureliae secretum patefecit: “Aurelia carissima, cor meum ad viri generis affectiones magis inclinatur. Te in sincero amplexu semper sectar, sed desideria mea me aliter ducunt. In magno animo conflictus versor: te amo, sed ad amicos viros me trahit.” Aurelia, primo obstipuit ac dolori praegravi correpta, postmodum oculis lacrimas stillantibus ad eum accessit: “Leon, tuum verbum meum animum lacrimis confodit, sed tuam sinceritatem amo. Si amor tuus ad alios viros cadit, amica tua manebo et regina, sed numquam odium in me nascetur.”
Sed ecce mirum: in illa obscura nocte, Aureliae forma humana coepit mutari. Cornucula parva ex vertice oriebantur, cutis sub pallio tenuissimo crepitans adformas inenarrabiles sumpsit: membranae nigrae inter segmenta membra dispositae, voces gutturales sub pectore frementes. Principium demonii, quem puella celaverat, nunc praesentia corporaliter indicabatur. In pectore eius pugna inter daemonium infernale et muliebre amoris lumen exarsit.
Leon, monstrum formans sed vultu pietate pleno, trepido animo prosilit: “Aurelia – sive daemonium sive regina – cor tuum humanae misericordiae fulgor retinet. Amor meus erga te immortalis est, et nullus status ad amorem nostrum exitum inveniet.” Verba eius calorem humanitatis in Aureliae pectore accenderunt, et lacrimae lavae rubrae simul purgamenta infirmitatis quaedam ex corpore effuserunt.
Inter hos tumultus nocturnos, pectus Aureliae lucem divinam invocavit. In primis tactu magicae unctionis Leonis dextrae, membranae nigrae in vapor purissimus evanuerunt, cornua enixa remoterelicta sunt, et figura, quamvis relapsa ad umbras semel, iterum aspectum humanum tenuiter retinuit. Extollens caput sub claro lunae lumine, Aurelia oscula calida ad Leonem impegit: “Per te, qui etiam orientem diem in tenebris invenisti, daemonium in me pacem invenit. Nullum scelus infernalis voluntatis iam me possideat.”
Postam reconciliationem, regis Thaddei aula republica et populo clamor laetitiae, nuptiae sacrae peractae sunt. Leon, quamquam ad formam amoris viro inclinatam suam animam ducebat, Aureliae amicitia et gratia urbana eum coronaverunt. Ut duo regna, Elaria et Mirandelum, nuper foedere coniuncta, in novam aetatem pacis et intelligendi consociata florerent, reges ipsa fiducia exemplaria dederunt.
Itidem Diana nocti speciosa in palatii aula apparuit, quidam asinus serenus per gradus leniter ascendens, quem canes aulares sine metu circumeuntes amantes placidi sonitus in marmore deflexo audiebant: monstrum simplex, cum risu tacito et gravi, amorem hominum et angelorum simul significans. Populus risu gaudioque asinum salutat; Aurelia et Leon, eodem animo concordes, asinum amplexantur, simbolum humilitatis et verae pacis.
Sic vita Aureliae daemonis originis ac Leonis animi honesti, amoris et tolerantiae habeunda est. Eorum fabula per saecula narrabitur ut monstrentur ambo hominum et daemonium naturae inter se pugnantes, verum lumen amoris omnia vincere posse.
This page has not been left blank intentionally.
:)
It could have been, but that didnt happen.
Olim, in Elariae regno a sole radiante perflato, regis Thaddei filia Aurelia habitabat. Nata in aula opulenta, ingenio acuto et animo curiosissimo insignita, saepe noctu, simplici pallio tectâ, furtim ex palatio egredebatur ut inter vulgus vagaretur. Inter lapideos vicorum angulos audiebat risum populi et historias humiles de laboribus et gaudiis communibus.
Quadam vespere, cum cerasi floscula leve flante auras spargebant, fama per oppidum volitavit de principe Leone, ex Mirandelorum gente oriundo, qui incognito ad cauponam advenerat. Leon, questus super hiem duram in patria, honestis vocibus populum audire volebat. Aurelia, motâ desiderio veritatis et simplicitatis, cauponae fores intravit et eum, lucerna tenui subductus, in angulo solum sedentem invenit.
Sub tenue lumine, Aurelia se Ariam nominavit; Leon, risu moderato, eam admisit. Sermones de somniis, de officiis principum et de caeli stellis diutius tractaverunt, neque tempus sensit donec lucerna deficeret. Prima illa nocte amor poma mortalia superavit, et corda utriusque nova spe repleta sunt.
Per quattuor septimanas sub luna pallida conveniebant. In hortis discretis flores colligebant, pratis viridibus equis nudi insiliebant, inter ramos ululatus venti de futuris rebus loquebantur. Aurelia medicinas herbarum monstrabat, Leon stellas nauticas docebat. Ut amor crescens nexum eorum firmavit, utrique corda invicem quasi sedibus invictis coniunxerunt.
Sed tempus occultum diu latere non potuit. Nuntius regius litteras a rege Thaddeo attulit, imperans filiam statim reverti. Aurelia, lacrimis oculos mersa, ante Leonem stetit: “Me pater vocat, sed te corde semper portabo.” Amplexu longa, domum regiam reversa est.
Leon in patriam regressus, nobilibus modeste consuluit, vulneratos mulcebabat, pacem inter nobiles qui post gelidam hiem discordaverant retexuit. Rex Thaddeus, audito defacere facto, animi moribus Leonem probavit et tandem, audito amore sincero, filiam suam eum petere iussit.
Ante diem nuptiarum, sub noctis umbra, Leon Aureliae secretum patefecit: “Aurelia carissima, cor meum ad viri generis affectiones magis inclinatur. Te in sincero amplexu semper sectar, sed desideria mea me aliter ducunt. In magno animo conflictus versor: te amo, sed ad amicos viros me trahit.” Aurelia, primo obstipuit ac dolori praegravi correpta, postmodum oculis lacrimas stillantibus ad eum accessit: “Leon, tuum verbum meum animum lacrimis confodit, sed tuam sinceritatem amo. Si amor tuus ad alios viros cadit, amica tua manebo et regina, sed numquam odium in me nascetur.”
Sed ecce mirum: in illa obscura nocte, Aureliae forma humana coepit mutari. Cornucula parva ex vertice oriebantur, cutis sub pallio tenuissimo crepitans adformas inenarrabiles sumpsit: membranae nigrae inter segmenta membra dispositae, voces gutturales sub pectore frementes. Principium demonii, quem puella celaverat, nunc praesentia corporaliter indicabatur. In pectore eius pugna inter daemonium infernale et muliebre amoris lumen exarsit.
Leon, monstrum formans sed vultu pietate pleno, trepido animo prosilit: “Aurelia – sive daemonium sive regina – cor tuum humanae misericordiae fulgor retinet. Amor meus erga te immortalis est, et nullus status ad amorem nostrum exitum inveniet.” Verba eius calorem humanitatis in Aureliae pectore accenderunt, et lacrimae lavae rubrae simul purgamenta infirmitatis quaedam ex corpore effuserunt.
Inter hos tumultus nocturnos, pectus Aureliae lucem divinam invocavit. In primis tactu magicae unctionis Leonis dextrae, membranae nigrae in vapor purissimus evanuerunt, cornua enixa remoterelicta sunt, et figura, quamvis relapsa ad umbras semel, iterum aspectum humanum tenuiter retinuit. Extollens caput sub claro lunae lumine, Aurelia oscula calida ad Leonem impegit: “Per te, qui etiam orientem diem in tenebris invenisti, daemonium in me pacem invenit. Nullum scelus infernalis voluntatis iam me possideat.”
Postam reconciliationem, regis Thaddei aula republica et populo clamor laetitiae, nuptiae sacrae peractae sunt. Leon, quamquam ad formam amoris viro inclinatam suam animam ducebat, Aureliae amicitia et gratia urbana eum coronaverunt. Ut duo regna, Elaria et Mirandelum, nuper foedere coniuncta, in novam aetatem pacis et intelligendi consociata florerent, reges ipsa fiducia exemplaria dederunt.
Itidem Diana nocti speciosa in palatii aula apparuit, quidam asinus serenus per gradus leniter ascendens, quem canes aulares sine metu circumeuntes amantes placidi sonitus in marmore deflexo audiebant: monstrum simplex, cum risu tacito et gravi, amorem hominum et angelorum simul significans. Populus risu gaudioque asinum salutat; Aurelia et Leon, eodem animo concordes, asinum amplexantur, simbolum humilitatis et verae pacis.
Sic vita Aureliae daemonis originis ac Leonis animi honesti, amoris et tolerantiae habeunda est. Eorum fabula per saecula narrabitur ut monstrentur ambo hominum et daemonium naturae inter se pugnantes, verum lumen amoris omnia vincere posse.
Olim, in Elariae regno a sole radiante perflato, regis Thaddei filia Aurelia habitabat. Nata in aula opulenta, ingenio acuto et animo curiosissimo insignita, saepe noctu, simplici pallio tectâ, furtim ex palatio egredebatur ut inter vulgus vagaretur. Inter lapideos vicorum angulos audiebat risum populi et historias humiles de laboribus et gaudiis communibus.
Quadam vespere, cum cerasi floscula leve flante auras spargebant, fama per oppidum volitavit de principe Leone, ex Mirandelorum gente oriundo, qui incognito ad cauponam advenerat. Leon, questus super hiem duram in patria, honestis vocibus populum audire volebat. Aurelia, motâ desiderio veritatis et simplicitatis, cauponae fores intravit et eum, lucerna tenui subductus, in angulo solum sedentem invenit.
Sub tenue lumine, Aurelia se Ariam nominavit; Leon, risu moderato, eam admisit. Sermones de somniis, de officiis principum et de caeli stellis diutius tractaverunt, neque tempus sensit donec lucerna deficeret. Prima illa nocte amor poma mortalia superavit, et corda utriusque nova spe repleta sunt.
Per quattuor septimanas sub luna pallida conveniebant. In hortis discretis flores colligebant, pratis viridibus equis nudi insiliebant, inter ramos ululatus venti de futuris rebus loquebantur. Aurelia medicinas herbarum monstrabat, Leon stellas nauticas docebat. Ut amor crescens nexum eorum firmavit, utrique corda invicem quasi sedibus invictis coniunxerunt.
Sed tempus occultum diu latere non potuit. Nuntius regius litteras a rege Thaddeo attulit, imperans filiam statim reverti. Aurelia, lacrimis oculos mersa, ante Leonem stetit: “Me pater vocat, sed te corde semper portabo.” Amplexu longa, domum regiam reversa est.
Leon in patriam regressus, nobilibus modeste consuluit, vulneratos mulcebabat, pacem inter nobiles qui post gelidam hiem discordaverant retexuit. Rex Thaddeus, audito defacere facto, animi moribus Leonem probavit et tandem, audito amore sincero, filiam suam eum petere iussit.
Ante diem nuptiarum, sub noctis umbra, Leon Aureliae secretum patefecit: “Aurelia carissima, cor meum ad viri generis affectiones magis inclinatur. Te in sincero amplexu semper sectar, sed desideria mea me aliter ducunt. In magno animo conflictus versor: te amo, sed ad amicos viros me trahit.” Aurelia, primo obstipuit ac dolori praegravi correpta, postmodum oculis lacrimas stillantibus ad eum accessit: “Leon, tuum verbum meum animum lacrimis confodit, sed tuam sinceritatem amo. Si amor tuus ad alios viros cadit, amica tua manebo et regina, sed numquam odium in me nascetur.”
Sed ecce mirum: in illa obscura nocte, Aureliae forma humana coepit mutari. Cornucula parva ex vertice oriebantur, cutis sub pallio tenuissimo crepitans adformas inenarrabiles sumpsit: membranae nigrae inter segmenta membra dispositae, voces gutturales sub pectore frementes. Principium demonii, quem puella celaverat, nunc praesentia corporaliter indicabatur. In pectore eius pugna inter daemonium infernale et muliebre amoris lumen exarsit.
Leon, monstrum formans sed vultu pietate pleno, trepido animo prosilit: “Aurelia – sive daemonium sive regina – cor tuum humanae misericordiae fulgor retinet. Amor meus erga te immortalis est, et nullus status ad amorem nostrum exitum inveniet.” Verba eius calorem humanitatis in Aureliae pectore accenderunt, et lacrimae lavae rubrae simul purgamenta infirmitatis quaedam ex corpore effuserunt.
Inter hos tumultus nocturnos, pectus Aureliae lucem divinam invocavit. In primis tactu magicae unctionis Leonis dextrae, membranae nigrae in vapor purissimus evanuerunt, cornua enixa remoterelicta sunt, et figura, quamvis relapsa ad umbras semel, iterum aspectum humanum tenuiter retinuit. Extollens caput sub claro lunae lumine, Aurelia oscula calida ad Leonem impegit: “Per te, qui etiam orientem diem in tenebris invenisti, daemonium in me pacem invenit. Nullum scelus infernalis voluntatis iam me possideat.”
Postam reconciliationem, regis Thaddei aula republica et populo clamor laetitiae, nuptiae sacrae peractae sunt. Leon, quamquam ad formam amoris viro inclinatam suam animam ducebat, Aureliae amicitia et gratia urbana eum coronaverunt. Ut duo regna, Elaria et Mirandelum, nuper foedere coniuncta, in novam aetatem pacis et intelligendi consociata florerent, reges ipsa fiducia exemplaria dederunt.
Itidem Diana nocti speciosa in palatii aula apparuit, quidam asinus serenus per gradus leniter ascendens, quem canes aulares sine metu circumeuntes amantes placidi sonitus in marmore deflexo audiebant: monstrum simplex, cum risu tacito et gravi, amorem hominum et angelorum simul significans. Populus risu gaudioque asinum salutat; Aurelia et Leon, eodem animo concordes, asinum amplexantur, simbolum humilitatis et verae pacis.
Sic vita Aureliae daemonis originis ac Leonis animi honesti, amoris et tolerantiae habeunda est. Eorum fabula per saecula narrabitur ut monstrentur ambo hominum et daemonium naturae inter se pugnantes, verum lumen amoris omnia vincere posse.